Uherce Mineralne

Krótki zarys dziejów miejscowości

Uherce Mineralne są jedną z najstarszych bieszczadzkich miejscowości. Istniały prawdopodobnie już w czasach książąt ruskich. Nazwa miejscowości wskazuje na udział ludności sprowadzonej zza granicy węgierskiej w powstawaniu wsi.

 1436 r. - pierwsza źródłowa wzmianka o miejscowości. Ponownej lokacji wsi dokonali przed 1436 rokiem Kmitowie, panowie na pobliskim Sobniu.

1437 r. - wymieniony jest pierwszy sołtys Mikołaj Orzechowski.

1491 r. - przed rokiem 1491 wieś została przeniesiona ponownie na prawo wołoskie.

1520r. - jedną z głównych dróg przecinających Ziemię Sanocką była droga z zachodu na wschód. Mamy o niej wczesną wiadomość , bo z roku 1345, kiedy to król Kazimierz Wielki w przywileju dla kupców sądeckich wyznaczył im drogę na Ruś przez Biecz, Żmigród i Sanok.

Od Sanoka na wschód droga ta prowadziła bądź lewym brzegiem Sanu przez Zagórz / gdzie odłączała się od niej droga do Przełęczy Łupkowskiej/ i Lesko do Uherzec, bądź po przekroczeniu Sanu jego prawym brzegiem koło zamku Sobień, również do Uherzec.

Tym drugim odgałęzieniem według Jana Długosza, podróżował król Władysław Jagiełło w 1417 roku ze Lwowa przez Felsztyn i Sobień do Sanoka.

Od Uherzec droga na wschód prowadziła doliną rzeki Olszanka, a następnie po przekroczeniu granicy Ziemi Przemyskiej, doliną rzeki Strwiąż w kierunku Sambora. Odcinek jej na rzeką Olszanką zwano w 1520 roku „via publika". W tym roku Piotr Kmita otrzymał od króla Zygmunta I prawo pobierania myta w Ustjanowej na utrzymanie drogi w należytym stanie. Przywilej królewski mówi, że są liczne bagniste miejsca na tej drodze i nie jest łatwo przejechać przez nie wozami obciążonymi towarami kupieckimi i solą.

„Wielkim gościńcem" zwano tę drogę w roku 1689, gdy sejmik starał się o pobór myta w Uhercach na jej naprawę.

1530 r. - Uherce były siedzibą parafii obrządku wschodniego. Z tego okresu zachowała się ikona Daesis malowana na jednym podobraziu , znajdująca się w Muzeum Sztuki Ukraińskiej we Lwowie.

1553 r. - po bezpotomnej śmierci Piotra Kmity 31 października 1553 roku Uherce przechodzą na własność jego drugiej żony Barbary z Herburtów.

1579 r. - do tego roku dobra leskie, w tym Uherce, są dzierżawione przez jej brata Mikołaja Herburta, starostę lwowskiego, a w 1580 roku stały się jego własnością.

Wówczas to został wzniesiony okazały murowany dwór.

 Pod koniec XVI wieku Dorota z Herburtów wniosła Uherce w wianie Stanisławowi Tarnawskiemu, chorążemu ziemi sanockiej. Chorąży posiadał dość pokaźny majątek składający się z 14 wsi, ale miał też wielkie długi. Jego głównym wierzycielem był referendarz koronny Jan Tomasz Drohojowski. Spodziewając się poważnych kłopotów ze strony tej wysoko postawionej osoby, sprytny podchorąży aktem wieczystej donacji /darowizny/ przekazał cały swój majątek nieruchomy kasztelanowi przemyskiemu Stanisławowi Stadnickiemu z Leska. Drohojowski założył formalny, oszańcowany obóz między Glinnem a Uhercami, otoczył go fosami napełnionymi wodą i stąd nękał przeciwnika. I tak zaczęła się prywatna wojna trwająca cztery lata.  Żołnierze referendarscy łapali rzemieślników i kupców jadących z Leska na jarmark do Chyrowa, zabierali bydło i konie z pól, i dopuszczali się zbójeckich napadów w okolicy. W tym okresie Tarnawski kilkakrotnie bronił się lub ukrywał w uherczańskim dworze przed oddziałami referendarza - za każdym razem skutecznie. Nic nie osiągnąwszy, w 1605 roku Drohojowski zginął z rąk ludzi Stadnickiego.

1672 r. - podczas ostatniego najazdu tatarskiego na historyczną ziemię sanocką w Uhercach ocalało 5 domów, natomiast w okolicznych wsiach: Orelcu - 2, a w Rudence - 3. Czambułem tatarskim rabującym, mordującym ludność i palącym jej mienie dowodził Nuradyn-Sołtan. Wieś była wówczas własnością Bukowskich.

XVII i XVIII wiek - właścicielami Uherzec byli Maliccy,

1710 r. - zachował się opis lustracji cerkwi grecko-katolickiej.

1745 r. -  Józef Malicki, podskarbi, następnie podczaszy i kasztelan sanocki, ufundował tutejszą parafię rzymsko-katolicką i przeznaczył na ten cel plac leżący w bezpośrednim sąsiedztwie dworu.

1749 r. - 2 czerwca następuje aprobata fundacji Malickiego i formalne wydzielenie nowej parafii pod wezwaniem świętego Stanisława, biskupa męczennika. Zostaje  wzniesiony drewniany kościół.

W skład parafii wchodziły, wyłączone z parafii w Lesku, następujące miejscowości: Bereźnica Niźna, Brelików, Bóbrka, Myczkowce, Olszanica, Orelec, Rudenka, Serednica, Stefkowa, Wańkowa i Zwierzyń.

1754-57 r.- Zostaje wzniesiony murowany kościół parafialny z wolnostojącą dzwonnicą, otoczony murem obronnym z otworami strzelniczymi z tego samego okresu. Jest to jeden z dwóch tego typu obiektów w Polsce. Wybudowany został w stylu późnego baroku według projektu Gotfryda Hoffmana z fundacji ks. Jakuba Jaworskiego, kanonika przemyskiego i prepozyta leskiego.

1760 r. - konsekracja kościoła przez biskupa przemyskiego Hieronima Sierakowskiego.

Na początku XIX wieku właścicielami wsi stali się Skibińscy.

1807 r. - z opisu wizytacji cerkwi przeprowadzonego przez księdza Laureckiego wiemy, że cerkiew w Uhercach pod wezwaniem Narodzenia św. Jana Chrzciciela miała formę „grecką", z jedną kopułą pośrodku, zbudowana była na rzucie prostokąta o wymiarach 12 x 7 m i była już mocno podniszczona.

Ksiądz Laurecki pisał dalej:" w Uhercach jest wielki ołtarz z drzewa jak stolik, ale bardzo się chwiejący tak, że niebezpieczeństwo jest wywrócenia się kielicha, na nim jest obraz Rozdestwa Xetowa i cymborium sanctissimum się tu konsekrują w cynowej puszce, na ołtarzu wielkim tylko cztery świc".

Natomiast ówczesny proboszcz stwierdza, że „ nieposłusznych jest wiele, obrządku jak się należy zachowywać nie chcą, święta gwałcą, do cerkwi wielu chodzić nie chce".

1810 r. - Wielkie spustoszenie w skarbcu kościelnym wyrządziła austriacka konfiskata z dnia 3 stycznia, Zabrano wtedy pro aerario 28 grzywien i 2 łuty srebrnych oraz złotych naczyń.

1816 r. - wojskowy spis ludności cyrkułu sanockiego obrazuje stan miejscowości po zniszczeniach wojen napoleońskich. Wieś liczyła wówczas 575 mieszkańców ogółem, było w niej 91 domów, 141 rodzin, 1 duchowny, 1 szlachcic, 1 urzędnik, 58 chłopów zdolnych do służby wojskowej, 1 ogrodnik, 11 mniej użytecznych i 72 nieużytecznych mężczyzn do służby wojskowej, 1 czasowo zwolniony od służby, 1 wdowiec z dziećmi bez opieki,

1 szeregowy, 3 nieżonatych do regimentu, 109 chłopców do 14 lat, 22 chłopców w wieku od 15 do 17 lat, 259 kobiet i dziewcząt, 111 mężczyzn żonatych, 175 nieżonatych i wdowców. 3 osoby podczas spisu były nieobecne we wsi. W inwentarzu wsi spisano ponadto 8 koni

(1 klacz, 1 źrebak, 6 wałachów), 56 wołów, 131 krów. We wsi nie było w ogóle ogierów i owiec.

           1817 r. - Austria podjęła budowę tak zwanego „traktu karpackiego", w skład którego wchodził odcinek: Sanok-Lesko-Uherce-Ustrzyki Dolne. Do II wojny światowej była to jedyna droga w Bieszczadach o nawierzchni bitej.

          1830 r. - Karol Skibiński przebudowuje dwór zniszczony przez pożar. Budynek otrzymał czterospadowy dach, natomiast alkierze osobne nakrycia dachem dwuspadowym.

1834  r. - zbudowano nową drewnianą cerkiew pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela Baptysty, którą rozebrano po 1947 r. Do parafii grecko-katolickiej w Uhercach należały wsie z cerkwiami filialnymi w Orelcu i w Rudence.

1846 r. -  na terenie Bieszczadów szerokie kręgi zataczał ruch spiskowy. Rabacja  miała również swój epizod w Uhercach. 21 lutego 1846 roku powstańcy z południowej części obwodu sanockiego szli na północ w celu opanowania Sanoka trzema szlakami: z Cisnej przez Baligród, z Lutowisk oraz z Ustrzyk Dolnych i z Ustianowej. Wymienione grupy spotkały się w Uhercach licząc łącznie 180 uczestników. Tu zaczęto ich porządkować i dzielić na oddziały. Odebrano od wszystkich przysięgę, a dowództwo nad nimi objął major Jerzy Bułharyn. Ten powstańczy oddział, nękany po drodze przez chłopów ze Stefkowej, dotarł do wsi Zahutyń pod Sanokiem. Tutaj czekał na oddziały z północnej części powiatu, miało bowiem zebrać się około dwóch tysięcy powstańców. Jednak umówiony sygnał nie został dany. Wobec słabych sił powstańczych i nieprzychylnej postawy chłopów, powstańcy postanowili się rozwiązać.

XIX w. - w drugiej połowie tego stulecia Uherce stały się własnością Anny Świeykowskiej. Dobra te składały się wówczas z dwóch części: większej w środku wsi / 306 roli, 33 łąk, 4 morgi 678 sążni ogrodu, 47 pastwisk, 397 lasu, 23 nieużytków i 2 morgi 1130 sążni parcel budowlanych  oraz mniejszej w części zwanej Łazy / 636 roli, 126 łąk i ogrodów, 90 pastwisk i 15 mórg lasu/. 

Obecna nazwa miejscowości sięga połowy XIX wieku, kiedy to funkcjonował mały zakład zdrojowy, tzw. „Łazienki", na bazie miejscowych wód mineralnych. Kąpieli zażywali tu biskupi i księża Kurii Przemyskiej. Zlikwidowano go pod koniec stulecia, gdy wiercenia poszukiwawcze za ropą naftową naruszyły poziomy wodonośne źródeł mineralnych.

W chwili obecnej istnieje kilka naturalnych, nie eksploatowanych źródeł wód solankowych i siarczkowych.

Ówczesna nazwa Uherce Mineralne pozostała i funkcjonuje do dziś.

1860 r. -  to początki szkolnictwa powszechnego. Wtedy to obywatel ziemski Świeykowski ofiarował „mórg" ziemi i drewno na budowę szkoły ludowej. Wzniesiono budynek o jednej sali lekcyjnej i mieszkaniu dla nauczyciela. Pierwszym nauczycielem był Wojciech Potała, a po jego śmierci Jan Dąbrowiecki.

1866 r. - Uherce były pierwszą miejscowością Bieszczadów, w której przed 1866 r. rozpoczęto poszukiwanie oleju skalnego.

1870 r. - pierwsze szyby kopane powstały w sąsiedztwie naturalnych wycieków, które musiały być bardzo obfite, albowiem w tym roku określane są jako źródła nafty.

1872 r -  przez Uherce przebiega linia kolejowa Przemyśl - Chyrów - Zagórz - Łupków. Jest to najstarsza z polskich transkarpackich linii kolejowych. Kolej ta, tak zwana „galicyjsko-węgierska" miała znaczenie strategiczne, ponieważ w momencie budowy  łączyła twierdzę Przemyśl z wnętrzem monarchii Austro-Węgierskiej.

1877 r. - rozpoczęto eksploatację złoża ropy naftowej na skalę przemysłową. Początkowo kopano doły o głębokości kilkudziesięciu metrów i zbierającą się na ich dnie ropę czerpano wiadrem. Jej rozwój zdynamizował przyjazd amerykańskiego przemysłowca Wiliama Sztockera. Obszar naftowy podzielony był na trzy pola górnicze „Turgieniew", „Kraszewski", „Siemiradzki".

1880 r. - było tutaj 9 takich szybów kopanych, a rocznie czerpano z nich 120 ton ropy przerabiając ją w zbudowanej na miejscu destylarni. W tym roku przeprowadzono pierwsze wiercenie do głębokości 127 m, następne - 146 m i 186 m. Kopalnia Uherce należała wówczas do Spółki „Bergbau Gesellschaft", której udziałowcami byli Łukasiewicz, Stocker, Zaykowski i Beuen. Wydobycie ropy wzrosło do 144 ton.

1881 r. - osiągnięto w odwiercie 200 m głębokości, a kopalnia posiadała własną rafinerię rozmieszczoną w dwóch budynkach.

1883 r. - z inicjatywy Adolfa barona Rhade - kierującego kopalnią - oraz właściciela terenów naftowych Augusta Hr. Bellagarde kopalnia w Uhercach stała się miejscem wprowadzenia w Galicji nowej metody wiertniczej (zwanej kanadyjską), która zmieniła oblicze przemysłu naftowego. Pierwszego wiercenia tym sposobem dokonano przy pomocy przeszkolonych robotników niemieckich z Hanoweru, a od następnego roku prowadził je kanadyjski specjalista wiertniczy William Mac Garvey.

1884 r. - 2 maja „Gazeta Narodowa" (nr 102) we Lwowie w kronice miejscowej zamieściła ciekawą notatkę: „Od trzech tygodni pokazała się nafta w Uhercach pod Liskiem, we własności Stanisława Świejkowskiego w tak znacznej ilości, iż formalnie zalewa Uherce. Nie można było nastarczyć naczyń do wyłapywania ropy. Co najciekawsze, nafta wytryska w Uhercach grubym promieniem, jakby studnia artyzejska, i to w nadzwyczaj regularnych odstępach czasu. Co 15 minut wytryska przez niejaki czas słup ropy, dostateczny do napełnienia 5 beczek --następnie ustaje, by po kwadransie znowu rozpocząć tę samą czynność. Dziurę 150 metrów głęboką wyświdrowali tutaj amerykańscy robotnicy, sprowadzeni z Kanady w sześciu dniach."

1895 r - powstało Galicyjsko-Karpackie Naftowe Towarzystwo Akcyjne z siedziba w Glinniku Marianpolskim, które prowadziło liczne wiercenia poszukiwawcze na terenie Podkarpacia, w tym i w Uhercach. 

1896 r - w miejscowości była czynna kopalnia składająca się z 18 szybów i rafinerii, które uległy pożarowi i nie zostały odbudowane.

1901 r - wzniesiono pierwszy murowany budynek szkolny. Miał wymiary 12x15m i mieścił dwie duże sale lekcyjne oraz mieszkanie dla nauczyciela. Do 1920 roku szkoła była dwuklasowa, następnie trzyklasowa, a od 1937 sześcioklasowa. Wówczas to kierownikiem szkoły był Franciszek Kawa

1912 r. - Angielskie Towarzystwo Finansowe Cansfield et Company ponownie przystąpił do eksploatacji ropy wiercąc 2 szyby na głębokość do 400 m, jednak z chwilą wybuchu I wojny właściciel został aresztowany przez Austriaków i zaniechano dalszego wydobycia.

Jednak do chwili obecnej miejscowa ludność korzysta z naturalnych wypływów ropy, używając jej do prac konserwatorskich w gospodarstwach.

Na początku XX wieku właścicielem dóbr uherczańskich został doktor Ernest Till, który wkrótce wydzierżawił, a następnie sprzedał większą część majątku, a sam mieszkał do II wojny światowej w mniejszej na Łazach.

Po wojnie w dworze miało siedzibę Państwowe Gospodarstwo Rolne, funkcjonowało kino oraz mieszkali ludzie. W chwili obecnej zdewastowany budynek został wykupiony przez Zofię de Viron z Krakowa, która pragnie przywrócić mu dawny blask.

1921 r.  - wieś liczyła 183 domy i 1043 mieszkańców (483 greko-katolików, 506 łacinników, 44 Żydów wyznania mojżeszowego i 10 ewangelików. W dworze mieszkało wówczas 39 osób, co razem stanowi 1082 osoby. Wśród nich było 505 mężczyzn i 577 kobiet. Polacy liczyli 613 osób, Rusini - 415, Żydzi - 44, Niemcy - 10 osób.

1924 r. - zostaje powołana do życia Ochotnicza Straż Pożarna.

1933 r. - zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych ustalono obszar gminy wiejskiej zbiorowej z siedzibą w Uhercach Mineralnych. W jej skład weszły: Bereźnica Niżna, Myczkowce, Olszanica, Orelec, Rudenka, Stefkowa i Zwierzyń.

1936 r. - 5 lipca we wsi założono Koło Gospodyń Wiejskich, które jest widoczne i aktywne do dziś.

1939 r. - czerwiec wg. lustracji wsi sporządzonej przez Antoniego Kowalskiego we  wsi działały następujące organizacje:

 a/ polskie o charakterze oświatowym: Czytelnia TSL, Związek Strzelecki i Orlęta, Związek Szlachty Zagrodowej, Chór Związku Szlachty Zagrodowej; o charakterze gospodarczym: Kółko rolnicze, Kasa Stefczyka, Koło Gospodyń Wiejskich, Przysposobienie Gospodarcze Młodzieży.

b/ ruskie o charakterze oświatowym: Czytelnia Kaczkowskiego, o charakterze gospodarczym: Kooperatywa „Nasz Trud",

c/ ukraińskie o charakterze gospodarczym: Krużok Silskoho Gospodaria.

d/ Ochotnicza Straż Pożarna zrzeszająca całą społeczność wiejską bez względu na poczucie narodowe.

1939 r. - w rejonie miejscowości walki obronne z nacierającymi wojskami hitlerowskimi toczyła 3 Brygada Górska dowodzona przez podpułkownika Zachodnego należąca do grupy operacyjnej generała Kazimierza Łukowskiego. 9 IX 1939 r. pod Uhercami została obsadzona przez żołnierzy batalionu obrony narodowej „Sanok" pozycja opóźniająca  marsz Niemców na wschód. 10 IX o godz. 11-tej batalion został zaatakowany przez niemiecką kolumnę zmotoryzowaną  i po stoczeniu krótkiej walki odszedł na boki. Pamiątką po tych walkach są znajdujące się na miejscowym cmentarzu cztery groby i krzyż z napisem: „tu leżą żołnierze walki wrześniowej 1939 roku porucznik i ośmiu żołnierzy."

29 IX 1939 r. - do Uherzec Mineralnych wkroczyli Rosjanie zajmując obszar do linii Sanu.

W dworku Tilla na Łazach został zorganizowany sierociniec. W dworze w centrum wsi Rosjanie zorganizowali Maszyno-Traktorną Stancję, w której było kilka ciągników i dwa duże zbiorniki na paliwo. Wiosną utworzono kołchoz. Pozwolono także na otwarcie szkoły, w której obok nauczycieli rosyjskich mogli również pracować nauczyciele polscy, a uczniowie musieli obowiązkowo powtórzyć klasę szóstą. W miejsce dotychczasowego sołtysa Stanisława Braczkowskiego „gołową derewni" został Antoni Czerniga.                          W domu Aldony Caputy mieściła się sześcioosobowa placówka NKWD.  Aresztowano i wysiedlono wówczas 16 rodzin, a dalsze deportacje przerwał atak Hitlera na ZSRR.

1941 - 22 VI - po krótkim ostrzale do Uherzec ponownie wkroczyli Niemcy. W dworze zorganizowano Liegenschaft. Rządy we wsi przejęli Ukraińcy. Kierownikiem szkoły został  Szumyłowicz, a sołtysem Dmytro Bindas. Dzieci polskie uczyła Apolonia Haftek w dwuklasowej szkole w budynku gminy.

1944r. - wiosną powstaje grupa samoobrony mająca za zadanie chronić ludność polską przed oddziałami UPA. Uzbrojenie grupy składało się z                          1 strzelby oraz kos i wideł. Dopiero po przejściu frontu wszyscy posiadali broń palną, którą zdano w 1947 roku po zniknięciu zagrożenia.

1944 r. - 14 września z rejonu Manasterca i Gór Słonnych  została wprowadzona do walki 237 dywizja 11 korpusu piechoty 4 frontu ukraińskiego. Nacierając na Uherce Mineralne złamała ona opór Niemców na rubieży Bezmiechowa Dolna - Bezmiechowa Górna, posunęła się o 6 km i do końca dnia zdobyła Jankowce i Olszanicę. Osiągnięcie przez 276 i 237 dywizje piechoty wyznaczonych rubieży rozszerzyło wyłom w obronie nieprzyjaciela do 12 kilometrów i umożliwiło wprowadzenie do walki sił głównych 11 korpusu piechoty z rubieży Lesko - Jankowce - Rudenka.

1944r. - 15 września Uherce zostały wyzwolone przez 276 Dywizję Piechoty gen. mjr. P. Bieżki.

1944 r. - 5 listopada na zebraniu wiejskim Franciszek Kurek zostaje wybrany na sołtysa.

1944 r. - 27 listopada odbywa się pierwsze posiedzenie Gminnej Rady Narodowej. Na przewodniczącego zostaje wybrany Tadeusz Ogonowski.

1944 r. - 27 listopada odbyły się pierwsze zajęcia szkolne. Kierownikiem był wówczas Apolinary Kłodnicki. Do szkoły uczęszczały dzieci z okolicznych wsi: Myczkowce, Orelec i Zwierzyń.

1949-1951 r. - w miejscowej szkole funkcjonowała gromadzka komisja do walki z analfabetyzmem.

1945 r. - podczas spisu powszechnego ludności w gminie Olszanica przeprowadzonego w Uhercach Mineralnych przez sołtysa Franciszka Kurka we wsi mieszkało 601 dorosłych i 467 dzieci (wykazy imienne).

-  przy kolejnym spisie ludności przeprowadzonym w dniu 13 VI wykazano, iż we wsi mieszkały 432 osoby dorosłe pow. lat 18 (172 Polaków i 260 Ukraińców) oraz 676 dzieci (231 Polaków i 345 Ukraińców). Stosowano kryterium wyznaniowe.

- do końca 1945 r. ewakuowano na wschód do USRR 316 osób deklarujących narodowość ukraińską. We wsi pozostało 61 rodzin mieszanych liczących z dziećmi 226 osób.

1945r. - gmina Uherce Mineralne powiększa się o gromadę Bóbrka i Zabrodzie

1947 r. - podczas akcji „Wisła" wysiedlono na Ziemie Odzyskane 553 osoby wyznania grecko-katolickiego, narodowości rusińskiej i ukraińskiej.

1947 r. - zostaje otwarte przedszkole w budynku po byłej parafii grecko-katolickiej. Było prowadzone przez zakonnice ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek. W 1962 roku przedszkole zostało upaństwowione, a w 1982 roku zostało przeniesione do budynku po  internacie.

1947 r. - utworzono Spółdzielczy Ośrodek Maszynowy Samopomocy Chłopskiej. Jego organizatorem był Bolesław Ciąpała, opiekunem koni Stanisław Dobrowolski, a opiekunem sprzętu kowal Stanisław Smoliński.

1948 r. - 11 lutego uruchomiono pierwszą w gminie bibliotekę publiczną.

1948 r. - tereny podworskie przechodzą pod Zarząd Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Lesku, latem  utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne. Pierwszym dyrektorem zostaje Tadeusz Ross.

1948 - 51r. - przeprowadzenie elektryfikacji miejscowości.

1949r. - do gminy Uherce Mineralne  włączono gromady Łobozew i Ustjanową.

1950-1957 - funkcjonuje spółdzielnia produkcyjna o nazwie Zrzeszenie Uprawy Ziemi" Szarotka", później Rolnicze Zrzeszenie Spółdzielcze.

1951r. - gromady Ustjanowa i Łobozew zostają wyłączone z gminy w Uhercach Mineralnych i włączone do gminy w Ustrzykach Dolnych.

1952 r. - powstaje nowa placówka świadcząca usługi pocztowo-telekomunikacyjne.

1954r. -  w wyniku reformy administracyjnej z 25 września zlikwidowano wiejskie gminy zbiorowe i utworzono mniejsze gromady. W skład gromady w Uhercach Mineralnych wchodziły Myczkowce i Zwierzyń.

1955-1960 r. - zostaje rozbudowana na potrzeby budowy zapór wodnych w Myczkowcach i Solinie stacja kolejowa Wygnanka. W miejsce dotychczasowego jednego toru wybudowano siedem nowych, w tym trzy tory wjazdowe i cztery tory z rampami wyładunkowymi.

1957 r. -  została otwarta nowa, piętrowa szkoła licząca 8 sal lekcyjnych, a w starym budynku do 1980 roku funkcjonował internat dla uczniów spoza obwodu. W chwili obecnej mieści się w nim przedszkole.

1958 r. - w miejscowości założona zostaje baza produkcyjno-socjalna Rzeszowskiego Przedsiębiorstwa Robót Drogowych.

1961 r. -  w wyniku kolejnej reformy, skład gromady w Uhercach Mineralnych został powiększony o Bóbrkę, Orelec i Zabrodzie. Obszar gromady liczył wówczas 4 859 ha i   4 700 mieszkańców, i  w tej wielkości utrzymał się do momentu rozwiązania gromadzkich rad narodowych.

1972- 1977 r. - zostaje zbudowany Zakład Karny oraz osiedle mieszkaniowe dla pracowników.

1973 r. - zostaje przeprowadzona kolejna reforma w podziale administracyjnym. Uherce Mineralne wraz z Orelcem i Zwierzyniem zostały włączone w skład nowo organizowanej gminy w Olszanicy. Decyzja ta wywołała spore rozgoryczenie wśród mieszkańców, którzy w większości nie akceptują jej do dnia dzisiejszego.

1974 r. - powstał ludowy zespół „Uherczanki".

1974-1992 r. - funkcjonował  Zakład Produkcji Betonu. Przez cały czas kierownikiem był Edward Witek.

1977-2002 r. - funkcjonowała Stacja Przesypowa Cementu i Wapna.

1977 r. - do nowo wybudowanych obiektów zostaje przeniesiona baza produkcyjna Bieszczadzkiego Przedsiębiorstwa Produkcji Leśnej „Las" w Lesku. W 1992 roku baza zostaje sprzedana. Powstaje nowy zakład o nazwie „EXTRANS", który kontynuuje dawną produkcję.

1977 r. -  w miejscowym Zakładzie Karnym otwarto Zespół Szkół składający się ze szkoły podstawowej i zasadniczej szkoły zawodowej. Jego uczniami są osoby odbywające karę pozbawienia wolności i nie posiadające wykształcenia.

1977 - 1981 r.- miejscowość używała nazwy Nowa Wieś Bieszczadzka.

1983 r. - powstają Pracownicze Ogrody Działkowe „Szarotka", które dysponują działką o powierzchnie 2,53 ha. Pierwszym prezesem został Tadeusz Sołowiej.

1992 r. - na bazie dawnej betoniarni powstaje Zakład Produkcyjno-Usługowo-Handlowy „PROHANBUD", którego właścicielem jest Zdzisław Różycki.

1999 r. - w wyniku wprowadzonej reformy oświatowej od IX 1999 r.                 w miejscowości funkcjonuje gimnazjum. Pierwszym dyrektorem został Wojciech Orłowski.

2002 r. - w styczniu zostaje otwarta mini-galeria „Pod Jesionami"                            w budynku dawnego „Domu ubogich".

2002 r. - 25 kwietnia powstaje Stowarzyszenie Rozwoju Kotliny Uherczańskiej.

2002 r. - 13 czerwca zostaje powołany Zespół Szkół Publicznych, w skład którego wchodzą : Szkoła Podstawowa i Gimnazjum. Dyrektorem został Wojciech Orłowski.

2003 r. - w skład Zespołu Szkół Publicznych zostaje włączona Szkoła Podstawowa w Orelcu.

 Opracował: Stanisław Orłowski


Nowe zasady dotyczące cookies W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Polityka Cookies
[zamknij]